A presentación de todos os elementos que conforman esta exposición, nada en tempos de pandemia, pretende acoller a visita de persoas de todas as idades e convidalas a tomar parte dun percorrido que as guíe polas diferentes seccións, interactuando coas mesmas a través do espazo.
Os contidos que conforman esta exposición son froito dunha labor de recompilación que foi posible grazas á colaboración activa de moitos centros educativos e profesorado que contactou connosco para ofrecernos o material que tiña gardado.
«Mariela camiña polo sendeiro abaixo. Devagar. Vai xogando cos pés descalzos mollándose no regueiro que discorre pola beira. Salta sobre cada pedra tumbada que, simulando pequenas pontes, marcan o paso ás herdades. Logo de percorrer un longo treito de camiño, chega finalmente ao prado, onde a auga o encharca todo e, docemente, os seus pés sumérxense na lama».
Paisaxes habitadas
Marta Somoza Medina, 2016
«Ti dis: Galiza é ben pequena. Eu dígoche: Galiza é un mundo. Cada terra é coma se fose o mundo enteiro. Poderala andar en pouco tempo do Norte para o Sul, do Leste para o Oeste noutro tanto; poderala volver andar outra vez e máis: non a has dar andado. E de cada vez que a andes, has atopar cousas novas e outras has botar de menos. Pode ela ser pequena en extensión; en fondura, en entidade, é tan grande como queiras, e dende logo, moito meirande de como ti a ves».
Leria
Vicente Risco, 1961
«Hacer arquitectura es, como cualquier otra actividad, una manera de estar en el mundo. La práctica de esa actividad pone en juego todas aquellas conexiones que establecemos con lo exterior, con nuestra manera de interpretar la realidad. Un cambio en la percepción de la realidad proviene de un cambio emocional.
El concepto de espacio y las motivaciones inconscientes que subyacen en su definición han variado a través de los tiempos».
Identidad y proyecto. Hacer arquitectura es una manera de estar en el mundo
Pascuala Campos de Michelena, 1993
